De Jurkjes – Saskia

IMG_2306 (Small)

 

In een klein dorpje in West Brabant groeide ik op in een gezin met een oudere zus en een jongere broer. Op de basisschool had ik het erg naar mijn zin. Als gemiddeld kind dat gemakkelijk kon leren en vriendinnetjes had, hoorde ik niet bij de populairste kinderen van de klas, maar ook niet bij de groep die er niet bij hoorde.”

Ik wilde de vrolijkheid en speelsheid die Saskia nog veel meer in zich heeft, meer benadrukken. De kracht van Saskia is terug te vinden in de kleur van het jurkje en de kersen. Magenta staat voor pragmatiek en initiatief, kracht, gedempt door gedachten en kalmte. In de vertelling worden er veel vruchten gedeeld. Vruchten symboliseren veelal een seksuele betekenis. Een symbolisch vergelijk met mannelijke of vrouwelijke erogene zones, maar ook lust, liefde, schoonheid, rijkdom en succes. Ik koos voor een kers, als kers op de taart. Het is tevens ook een hemelse vrucht en het absolute hoogtepunt; het was al mooi, maar dit maakt het perfect. Deze uitleg houdt verband met het realiseren van de droom van Saskia. Meditatie geven in verzorgingshuizen. Als ook haar droom om haar leven met een partner te delen.

Met een nieuwjaarswens heb ik iedereen de foto van zijn/haar jurkje toegestuurd. Saskia vroeg om meer uitleg. Haar reactie daarop: “Wow Mariëtte, daar ben ik even stil van! Wat een mooie woorden… Ik vond het vooral een vrolijk jurkje, warm en vrolijk accent met die kersjes.”

De Jurkjes – Maroesja

IMG_2305 (Small)

 

Introductietekst in het boek. “Dat ik de keuze heb gemaakt voor de opleiding Master Coach heeft denk ik wel te maken met mijn pestverleden. Ik ben er door gevormd. Als kind was ik al gevoelig voor de bedoelingen van anderen en ik was een heel braaf en lief meisje. Door mijn rode haar was ik ook een gemakkelijke prooi om gepest te worden. Vanuit mijn overlevingsmechanisme ben ik een heel meegaand persoon geworden, omdat ik mezelf dat heb aangeleerd. Anderen geven me vaak terug dat ik geen oordeel heb waardoor alles er mag zijn. Voor mij is iedereen gelijk en ik kan dan ook heel boos worden als mensen het ‘anders zijn’ in de wereld veroordelen.”

Moeroesja is voor mij de trotse leeuwenkoningin. Haar haren zijn haar manen, zoals ze zegt. En daar is ze trots op. Die moesten verbeeld worden. Daarom koos ik voor veren. Maar ik koos ook voor het koninklijk blauw. De saffierkleurige steentjes staan onder de edelstenen bekend als beschermers van gezicht, geest en verstand. Maar niet alleen dat. Deugdzaam, waarheidslievend, versterkt relaties, concentratie, leergierig, wilskracht, doelbewust en zelfspot zijn eigenschappen die saffier versterkt.

Gastblog van Eke

Een tijdje geleden kwam ik in contact met Eke. Mijn uitnodiging om een gastblog te schrijven voor ‘Krachtig Anders’ heeft ze aangenomen. We hebben een korte doch leuke samenwerking gehad.

Eke heeft ook te maken gehad met pesten en wil graag vertellen waarmee zij anderen nu inspireert. Ik vind het moedig van haar dat ze haar verhaal wil delen.

Misschien zou jij dat ook wel willen doen. Of ken je iemand die dat zou willen doen; vertellen hoe je een inspirerende wending hebt gegeven aan je pestverleden. Je helpt en inspireert er anderen mee. Neem gerust contact met mij op via het contactformulier. Ik denk graag met je mee.

 

Eke Brouwer

Eke: “Na een fijne basisschooltijd, brak een nieuwe periode aan: de Middelbare school!

De eerste weken vlogen voorbij. Alle nieuwe indrukken kregen een plaats en al snel had ik door dat ik niet echt lekker meekwam en begon langzaam te zien hoe gemeen sommige klasgenoten waren. Wat belangrijk was, was de juiste kleding, de juiste mensen om je heen, goed gebekt zijn en je was helemaal tof als je ook nog eens uitblonk in allerlei vakken.

Ik droeg vooral kleding die ik zelf mooi vond, deed mijn haar hoe ik het leuk vond. Ik was best oké met mezelf. Ik had totaal niet in de gaten dat ik een makkelijk slachtoffer was en zag vooral de goedheid in mensen. Ik werd buitengesloten. Er werd gemeen over mij gepraat. Ik werd als laatste gekozen met gym. En dan nog werd er discussie gevoerd of ze mij echt niet in hun groepje wilde.

Ik werd doodongelukkig en mijn schoolwerk werd steeds minder belangrijk voor mij. Ik haalde slechte cijfers, meldde me steeds vaker ziek en kwam op het punt dat ik echt niet meer naar school wilde. Ik wilde dat wel, alleen als ik in een andere klas geplaatst zou worden. Dat ging helaas niet gebeuren. Ik mocht praten met een vertrouwenspersoon. Eén keer per week werd ik in een groepje geplaatst met andere leerlingen die geen aansluiting hadden. Ik was daar best boos en verdrietig om, want ik werd gepest en buitengesloten dus moest ik aan mezelf werken? Want meer dan een waarschuwing tijdens het mentoruur kregen de pesters en buitensluiters niet. Sommige leraren deden gewoon mee met opmerkingen maken, zodat je je nog meer voor schut voelde staan dan je je al voelde.

Ik weet nog steeds niet hoe ik me door deze twee jaar heb gesleept, ik was doodongelukkig. Wat vond ik het gemeen dat andere mensen je zo naar beneden konden halen. Het heeft echt wat met mijn zelfvertrouwen en geloof in mensen gedaan. Gelukkig ging ik in het derde leerjaar naar een andere klas. Ik hoorde nog steeds niet bij de populairste, maar het getreiter en buitensluiten was niet meer aan de orde.

Hoewel ik echt jarenlang boos ben geweest op mijn pesters, en dat bij tijd en wijle nog ben, heb ik wel andere denkbeelden gekregen. Zo ben ik er van overtuigd dat de lijn tussen pesten en gepest worden flinterdun is. Het zijn niet de pesters die de boel aanjagen, maar de toejuichers die het in stand houden. En hoewel zij alleen maar aanmoedigen en af en toe olie op het vuur gooien, zijn zij juist degene waar als eerste de oplossingsgerichte aanpak op moet worden toegepast.

Met deze gedachte kan ik toch enigszins positief terugkijken op die lastige jaren. Ik ben er namelijk van overtuigd dat het niet om mij als persoon te doen was, maar dat ik toevallig een makkelijk doelwit was. Ik ben daarom niet een minder mens en dat doet mijn zelfvertrouwen goed. Met dit zelfvertrouwen durfde ik het ook aan om een blog te starten over Beauty, Lifestyle en persoonlijke zaken. Mijn eigen website waar ik artikelen en video’s plaats. De plek waar ik bepaal wat mooi en goed is. De fijne reacties en het feit dat mensen lezen en kijken via mijn website, geeft mij veel inspiratie en kracht. Ik kan en mag mijzelf zijn!

De mooie en persoonlijke verhalen van Krachtig Anders inspireren veel mensen om hun pestverleden om te buigen naar iets positiefs. We mogen er namelijk zijn, ondanks dat we het idee hadden dat dit niet zo was. We zijn mooie mensen!

Mijn blog is terug te vinden op de website en ook via Facebook kun je mij vinden.”

De Jurkjes – Marleen

IMG_2316 (Small)

 

Introductietekst in het boek. “Ik woonde in Gelderland in een kleine stad. De rooms katholieke kerk stond om de hoek en wij woonden tegenover de buurtschool. Ik had het gevoel dat iedereen alles wist en zag. Veel moeders waren thuis, terwijl mijn moeder werkte. In de kleuterklas voelde ik me al niet veilig en dat gevoel had invloed op mijn zindelijkheid. Mijn ouders rookten, daarom stonk ik. En mijn achternaam leende zich ook om te pesten. Ik durfde weinig, ging me afsluiten of reageerde terug met woorden. De thuissituatie was niet prettig, en op school haalde ik alleen maar eenen en tweeën. Ik zat hiervoor in een speciaal leergroepje. Pas later is bij mij de diagnose dyslexie gesteld.”

Marleen past veel wijze lessen toe in haar leven. Ze straalt kracht uit en ze weet wat ze wil en waar ze voor staat. Dat ze met die wijze lessen andere mensen ondersteunt om ook krachtiger te worden is daarom niet verwonderlijk. Hoe passend is het dan ook dat het verhaal uit Duizend-en-één-nacht weer zo mooi aansluit. Het bevat wijze lessen, zoals: vertrouw op je eigen gevoel en luister naar je hart. Maar de uitspraak ‘Goud in huis is als de zon in de wereld’, sloeg de spijker op z’n kop. Goud moest het worden, want Marleen is in haar puurheid en eenvoud zonder meer een zon in de wereld. Toch is er nog dat kwetsbare stukje, waardoor ik enkel de transparante organza heb gebruikt en die niet heb afgewerkt. De versiersels staan symbool voor de finesses, eerlijkheid en zorgzaamheid naar andere mensen toe.

De Jurkjes – Marijke

IMG_2310 (Small)

 

Introductietekst in het boek. “Als kind ging ik veel mijn eigen gang, maar ik had ook vriendinnetjes. Op een bepaald moment werd duidelijk dat ik goed kon leren en dat vonden een aantal klasgenoten nogal ingewikkeld. Daar werd ik mee gepest. Ik was toen een jaar of tien. Als ik dingen heel goed deed, hoorde ik opmerkingen als ‘heb je haar weer’, of ‘arrogante trut’. En op momenten dat ik de beurt had in de klas en ik een fout maakte, werd er juist heel hard gelachen, ‘Jij kan ook niet alles’, hoorde ik dan. Zelf dacht ik helemaal niet dat ik alles kon. Ik ben me terug gaan trekken omdat ik dacht dat ik veilig was als ze me niet zouden opmerken. Spelen deed ik veel alleen, zowel thuis als op school. Lezen werd een vlucht. Als mijn moeder vond dat ik buiten moest gaan spelen, vroeg ik of ik mijn boek mee mocht nemen. Ik had de bibliotheek al uitgelezen voordat ik van de basisschool kwam.”

Marijke riep bij mij de associatie van een tere en pure uitstraling op. Het niet te zichtbaar willen zijn. In de vertelling gaat het om de eeuwige liefde tussen twee mensen die elkaar van jongs af aan kennen en hoe ze door een zwangerschap voor het huwelijk worden gescheiden. Daarin vond ik de inspiratie naar het geloof. Marijke heeft haar pestverleden met het geloof verwerkt. Ik voelde het belang van het werken met witte kant. Het tere en transparante van die stof, opgebouwd uit bloemen. Elk bloemenhart heb ik verrijkt met een steentje. De schittering en verrijking van alle te boven gekomen momenten in het leven van Marijke.

De Jurkjes – Mariëtte

IMG_2309 (Small)

 

Introductietekst in het boek. “Een voor mij typerende foto van mezelf is een foto van de kleuterschool. Ik sta buiten de kring aan mijn jas te friemelen. Van de kleuterschool zelf heb ik nauwelijks herinneringen. Op de basisschool had ik een juffrouw die een eigen auto had, op zichzelf woonde en een eigen huis had. Ik vond dat fantastisch en was me er toen al van bewust dat ik dat later ook wilde. En ik heb dat gerealiseerd. Op school heb ik me nooit echt op mijn gemak gevoeld. Ik was een verlegen meisje. Qua pesten kan ik me herinneren dat ze wel eens zeiden dat ze me na school zouden opwachten. Maar er gebeurde niets. De spanning, angst en onzekerheid die dat opriep was echter funest voor mijn vertrouwen en eigenwaarde. Er was geen aanleiding en toch was er volgens anderen iets niet goed aan mij. Het overheersende gevoel zit er bij mij vooral in dat ik er niet bij hoorde, dat ik geen aansluiting vond. Dat heeft gemaakt dat ik de veiligste weg koos naar het middelbaar onderwijs, de Huishoudschool. De voor mij veiligste kinderen gingen daar naar toe. Ik had naar de MAVO gekund en gewild, want die lag dichter bij en in een meer stadse omgeving ten opzichte van het dorp waar ik ben opgegroeid.”

Een jurkje voor jezelf maken. Niet evident. En hoe ‘toevallig’ is het dat het verhaal uit Duizend-en-één-nacht over een katoenspinner gaat. Over iemand die geloofd in delen met wie het moeilijker heeft. Uiteindelijk leverde hem dat een waardevolle parel op. Met ander woorden: Wie geeft uit liefde (aan de minderbedeelden), wordt ervoor beloond. Voor dit jurkje heb ik gekozen voor de techniek met verdwijnvlies. De katoenen draden zijn aan elkaar gestikt met verlopend metallic garen. De wirwar aan draden staan symbool voor de hersenspinsels. Dat waar al dan geen grip op is. Het is nooit af. Daarom ook de hangende draden. Maar er zijn ook bloemen. Bloemen voor alle fijne, vrolijke en dankbare momenten.

De Jurkjes – Eileen

IMG_2317 (Small)

 

Introductietekst in het boek. “Het pesten heeft zo’n inbreuk gedaan op wie ik ben. Het gaf mij het gevoel niet te mogen zijn wie ik ben. Alsof ik geen bestaansrecht had. Met het vertellen van mijn verhaal, kan ik weer een oud stukje helen door er weer over te praten met mijn vriend. Er zijn nog steeds dingen in mijn leven die me saboteren en het gevoel geven dat ik er niet mag zijn zoals ik ben. Ik compenseer dat wel met mijn sterke karakter, waarin ik steeds meer ben gaan ontdekken waar mijn krachten liggen. Dat heb ik onder andere gedaan door naar mezelf te durven kijken, zoals anderen naar mij kijken. Er komen namelijk zoveel leuke en lieve mensen op mijn pad dat ik toch wel iets te bieden moet hebben.”

Kleurrijk, dat is me bijgebleven. Kleurrijk in alle facetten. Toch had ik de behoefte om er wat meer soberheid in te brengen. De behoefte om er meer rust in te brengen. Dat bracht me in de uitvoering naar het werken met ongebleekte katoen en de Japanse patroontechniek. De vertelling uit Duizend-en-één-nacht vertelt dat in iets geloven, je zal transformeren. Dat het verwezenlijken van je wensen mogelijk is. Daarom besloot ik een wensjurkje te maken. Ieder insteekzakje bevat een positieve wens. De stiknaad, als levenspad, heb ik afgewerkt met een koordje van Japans vlechtwerk. En plots was daar de onrust weer terug. Uiteindelijk heb ik aanvaard dat ik er niet meer rust in verwerkt kreeg.

Symbolisch was dan ook de open reactie van Eileen na toezending van het boek, waarvoor dank. O.a. op de vleugels van het project is haar leven opnieuw in beweging. toen snapte ik waarom ik er niet meer rust in verwerkt kreeg.